یکی دیوانه ای آتش برافروخت

در آن هنگامه جان خویش راسوخت

همه خاکسترش راباد میبرد

وجودش را جهان ازیاد میبرد

توهمچون آتشی ای عشق جان سوز

من آن دیوانه مرد آتش افروز

من آن دیوانه ی آتش پرستم

دراین آتش خوشم تا زنده هستم

بزن آتش به عوداستخوانم

که بوی عشق برخیزدزجانم

خوشم بااین چنین دیوانگی ها

که می خندم به آن فرزانگی ها

به غیرازمردن وازیادرفتن

غباری گشتن وبربادرفتن

دراین عالم سرانجامی نداریم

چه فرجامی که فرجامی نداریم

نهیبی هم چون اه تیره روزان

بسازوای عشق وجانم رابسوزان

بیا آتش بزن خاکسترم کن

مس ام دربوته ی هستی زرم کن

هرچه بیندچشم، رنج اشنایی بیشتر

هرچه سوزاندعشق،دردبی وفایی بیشتر

هرچه جان کاهیده تر،نزدیک ترپایان عمر

هرچه دل رنجیده تر،سوزجدایی بیشتر

هرچه صاحب دل فزوه، برگشته اقبال فزوه

هرچه سرآزاده تر،افتاده پایی بیشتر

هرچه دل رنجیده تر،زندان هستی تنگ تر

هرچه تن شایسته تر،شوق رهایی بیشتر

هرچه دانش بیشتر،وامانده تردرزندگی

هرچه کم ترفقر،کبروخودنمایی بیشتر

هرچه تن دررنج وزحمت،ناامیدی عاقبت

هرچه بایاران وفا،بی اعتنایی بیشتر